FOUTE COLUMN

Bart De Wever (foto 1) bewees deze week nog maar eens de waarheid naar zijn hand te zetten als dat hem goed uitkomt. In een column in De Standaard verzette hij zich tegen “de Waalse mythe dat de collaboratie een overwegend Vlaams gegeven was terwijl Franstalig België dapper verzet bood.” Tussendoor liet hij zich een paar keer ontvallen dat Le Soir – die kritisch bericht over de regeringsonderhandelingen in het algemeen, en Bart De Wever in het bijzonder – een “collaborerende krant” was. Terwijl de redactie weigerde verder te werken aan de krant toen de nazi’s Le Soir overnamen. En zelfs een alternatieve Le Soir maakte voor de door de nazi’s gekaapte krant, wat een aantal redactieleden hun leven kostte.

Na SOMA-directeur Rudi Van Doorslaer en Bruno De Wever, docent geschiedenis aan de Universiteit Gent en broer van, donderdag in De Morgen, wees gisteren ook Herman Van Goethem, hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit Antwerpen, Bart De Wever terecht. Herman Van Goethem (in De Standaard): “De Wever moet weten (en hij weet het) dat de politieke collaboratie in Vlaanderen beduidend groter was dan in Wallonië, en dat omgekeerd het verzet daar groter was. (…) Bovendien schreeuwt De Wevers klaarblijkelijke trots over de o-zo-goede Vlaamse historici om aanvulling. Hoe komt het toch dat zij het verzet nauwelijks of niet bestuderen? Hoe komt het dat zo vele Vlamingen schamper doen over dat verzet terwijl uitgerekend vele verzetsmensen de juiste politieke keuze maakten en er hun leven voor veil hadden? Hoe komt het dat wij in Vlaanderen niet weten dat, naast de deportatie en moord op bijna 26 000 joden en zigeuners, meer dan 17 000 Belgen in Duitse politieke kampen omkwamen, terwijl anderzijds de 242 gefusilleerden na de bevrijding wel in het Vlaamse collectieve geheugen gebeiteld zijn? Hoe komt het toch dat zo vele Vlamingen de bevrijding uitsluitend blijven associëren met het alle verhoudingen in acht genomen marginale straatgeweld? In Frankrijk en Nederland kwam dat even goed voor, maar daar associeert men nu de bevrijding met de nederlaag van de nazi’s en met de triomf van de democratie en van de mensenrechten. In België is 8 mei geen officiële feestdag.”

Herman Van Goethem noemt het anderzijds “ronduit schandalig” dat de RTBF het graf van vader De Wever opzocht als opstapje naar de vermelding dat grootvader De Wever lid was van het VNV, en vervolgens beelden uit te zenden van geüniformeerde collaborateurs. Bruno De Wever, auteur van een standaardwerk over het VNV, wees er in De Morgen op dat zijn grootvader, “die brave onderwijzer in Mortsel – Oude God, die in 1943 lid werd van het VNV, mijlenver van de concentratiekampen van Auschwitz stond.” Bruno De Wever: “Maar dat hij er níéts mee te maken had, zul je mij nooit horen zeggen. Er waren al anti-Joodse artikels in kranten en tijdschriften, het VNV had in zijn schoot al paramilitaire formaties opgericht die ook tegen Joden werden ingezet.” (Foto 2: Staf De Clercq die het VNV in de collaboratie duwde.) De politieke keuze van zijn grootvader kan Bart De Wever niet aangerekend worden, maar Bart De Wever kan wél 8 mei als feestdag voorstellen om aan te geven dat hij het verzet tegen de nazi’s belangrijker acht dan de collaboratie. Het zou veel achterdocht wegwerken, en heel wat mensen blij maken.