HET DIGITAAL ARCHIEF VAN ‘AFF-VERZET’ (2005 – 2016)

AFF-blog - Startpagina

Op 20 februari 2005 startte het Anti-Fascistisch Front (AFF) met de blog ‘AFF-Verzet’. De titel is een verwijzing naar het tijdschrift ‘AFF-info/Verzet’ dat van 1985 tot en met 2000 verscheen.

De blog werd gelanceerd met de webinterface van Skynetblogs omdat het technisch het eenvoudigst was om met deze webinterface te publiceren en Skynetblogs de kans bood meerdere foto’s bij eenzelfde artikel te publiceren, terwijl andere blogs maar één foto per artikel toelieten. Doorgaans werd elke dag een nieuw artikel over (extreem)rechts en de strijd ertegen gepost op ‘AFF-Verzet’.

Op 10 augustus 2016 verscheen het laatste artikel omdat we intussen een hoge factuur hadden ontvangen voor auteursrechten op foto’s die we sinds de start meer dan 11 jaar eerder als illustratie publiceerden. Verder gaan met de blog was geen optie omdat we niet over het kapitaal beschikken om nog jaren voor foto’s te betalen (reken maar uit: 1 à 2 foto’s aan 20 euro/stuk, in sommige gevallen zelfs 150 euro/stuk, x 365 dagen x x-aantal jaren).

De AFF-blog werd goed gelezen. Eens op kruissnelheid trok de blog tot aan de verkiezingen op 25 mei 2014 op kalme dagen 600 à 800 bezoekers per dag. Zowel mensen die elke dag langskwamen als mensen die eens per week de blog bekeken of occasioneel langskwamen. Naargelang de actualiteit waren er pieken met meerdere duizenden bezoekers op een dag. Na de verkiezingen op 25 mei 2014 waren er op kalme dagen eerder 500 à 600 bezoekers per dag. Onder die bezoekers zowel antifascisten als (extreem)rechtse geïnteresseerden, journalisten, universiteitsprofessoren… en noem maar op.

De berichtgeving op de AFF-blog was mede een reden dat er een einde kwam aan de veelvuldige Blood and Honour-concerten in Vlaanderen; als een weekblad als Knack of een krant als Het Laatste Nieuws berichtte over de Vlaams Belangers die in het vooruitzicht van de gemeenteraadsverkiezingen in 2012 overstapten naar de N-VA, was dat enkel en alleen gebaseerd op AFF-berichten. Na een AFF-bericht over Vlaams minister Ben Weyts en federaal staatssecretaris Theo Francken die in 2014 op een feestje waren voor VMO-oprichter Bob Maes, stond het federaal parlement in rep en roer. Premier Michel kon slechts met de grootste moeite zijn regeringsverklaring voorlezen. Een paar maanden later verliet de voltallige oppositie (op het Vlaams Belang na) de Kamer van Volksvertegenwoordigers nadat de regering weigerde te antwoorden over de leugens waarop minister Jan Jambon betrapt werd door ‘AFF/Verzet’ en ‘RésistanceS’.

Na het stopzetten van het AFF-tijdschrift en de AFF-blog zwermden medewerkers uit naar andere media (Apache, Stream Media…). Het AFF heeft nog wel een Open Facebookgroep (https://www.facebook.com/groups/fbaff/) waarin antifascisten van diverse gezindheden kunnen posten, en je minstens wekelijks als eerste artikel nog altijd een vintage AFF-artikel vindt. Een redactielid levert nog steeds bijdragen aan het tweemaandelijks blad van onze Britse kameraden van Hope not Hate, en ook met antifascisten in andere landen zijn er nog steeds goede contacten.

Proximus stopt met het ondersteunen van Skynetblogs. Op 31 mei 2018 verdwijnen alle Skynetblogs van het internet, en dus ook ‘AFF-Verzet’. Vandaar dat we de inhoud van de AFF-blog – 4.863 artikels – hebben overgebracht naar deze WordPress-blog. Helaas moeten de tags, die het opzoeken over alles wat over een bepaalde persoon of een bepaald onderwerp is verschenen vergemakkelijken, nog manueel toegevoegd worden. De WordPress-omgeving lijkt ons daarenboven minder toegankelijk om artikels terug te vinden dan Skynetblogs.

In theorie is er in dit land vrijheid van meningsuiting. In de praktijk wordt dit beperkt tot wie de financiële mogelijkheden heeft om bijvoorbeeld foto’s aan te kopen. Foto’s die tegenwoordig toch onontbeerlijk zijn, wil je een breed toegankelijk artikel publiceren. Vermits ‘AFF-Verzet’ inspeelde op de actualiteit in binnen- en buitenland is ‘AFF-Verzet’ afhankelijk van wat fotoagentschappen aanbieden. Werk van eigen fotografen volstaat niet.

Daarenboven  beslissen bedrijven hoe ze de technische mogelijkheden inzetten. Ze stellen hun eigen wetten (denk aan de lichtzinnigheid waarmee Facebook artikels en mensen bant…) en zijn eerder uit op winstmaximalisatie dan op gemeenschapsondersteuning. Skynetblogs was aanvankelijk een service van het overheidsbedrijf Belgacom. Intussen is Belgacom onder de naam van Proximus een andere toer opgegaan. De beslissing om met Skynetblogs te stoppen werd koudweg medegedeeld. Er werd niet eens gevraagd of de Skynetbloggers eventueel bereid zijn te betalen voor het behoud van de Skynetblogs-infrastructuur.

In de loop van de jaren hebben velen ons het leven zuur proberen te maken. Van Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken, N-VA-heksje Annick De Ridder en de Nederlandse goeroe Geert Wilders die ons geen toegang verlenen tot hun tweets, tot neonazi’s die ons in een val probeerden te lokken om fysiek met ons af te rekenen en doodsbedreigingen voor een medewerkster aan de AFF-blog. Maar uiteindelijk is het vooral het kapitalisme  dat ons de nek om wringt.

Met deze WordPress-blog willen we het ‘AFF-Verzet’-bestand toch nog digitaal archiveren. Voor reacties en vragen blijven wij beschikbaar op het e-mailadres: aff.verzet@gmail.com.

BLOG TIJDELIJK OPGESCHORT

Nederlandse neonazi's bij rellen na vakbondsbetoging.jpgDe tentoonstelling over de jaren tachtig in het M HKA (Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen), waarbij in een kijkkast ook teruggeblikt wordt op de activiteiten van het Anti-Fascistisch Front (AFF) in de jaren tachtig, werd aangekondigd als te bekijken tot 9 augustus. De tentoonstelling blijft echter open tot en met zondag 18 september.

Deze blog (Foto © AFF) is tijdelijk wél gestopt. Extreemrechtse tot neonazistische organisaties speculeerden na een paar dagen al over het niet meer dagelijks berichten van deze blog. De ene zocht een verklaring bij de Staatsveiligheid die geen geld meer zou hebben om AFF-activiteiten te sponsoren (haha); de andere dacht met de ‘ontmaskering’ van een AFF-mol de reden gevonden te hebben voor het de facto stopzetten van deze blog (re-haha). Nog andere foute veronderstellingen deden de ronde. De waarheid ligt elders. Omwille van een discussie over auteursrechten voor foto’s wordt deze blog tijdelijk opgeschort en dit zonder enige nadelige erkentenis. Wij hopen spoedig verder te kunnen informeren.

De redactie van AFF/Verzet blijft intussen bereikbaar via de ‘Contacteer me’-knop rechtsboven deze blog.

THE OFFENDERS

actie,cultuurHet zijn niet alleen extreemrechtse tot neonazistische klojo’s die het tijdelijk stopzetten van deze blog (zie hierboven) opgemerkt hebben. Vanuit binnen- en buitenland kregen we reacties.

Hier eentje uit eigen land: “Ik ben een beetje bezorgd omdat de AFF-blog al een maand geen nieuwe posts meer plaatste. Ik hoop dat jullie er niet in het geniep mee gestopt zijn! Indien jullie nog steeds gewoon springlevend zijn, wil ik jullie graag meedelen dat ik op zondag 10 juli een stevige antifa ska band aan het werk heb gezien op Sjock Festival, namelijk The Offenders (Foto © Wikimedia Commons). Deze Duitsers zijn het waard door jullie in de gaten gehouden te worden!”

Hier nog wat muziek van The Offenders en andere ska soulmates.

“UITSTEKEND ARTIKEL”

cultuur,actieEr wordt niet alleen vanuit Links met lof gezwaaid voor deze blog. De voorbije weken kregen we via de ‘Contacteer me’-knop rechtsboven deze blog onder andere ook volgende reactie (Foto © Pixabay).

“Zopas heb ik jullie uitstekende artikel gelezen over de uitreiking van de Jozef Simonsprijs (aan De Strangers, nvdr.) door Marnixring Schoten (De foto bij het artikel is intussen verwijderd. Op de foto was te zien hoe één van De Strangers, John De Wilde, voor de prijsuitreiking gefeliciteerd werd door de VB’ers Glenn Gené, Kurt Van Noten en Tom Van Grieken, nvdr.). Ik was aanwezig op de uitreiking, op uitnodiging. Hoewel ik dus in principe tot het ‘andere kamp’ behoor, doe ik – net als Marie-Rose Morel – mijn hoedje af voor jullie uitstekende site. Steeds uitzonderlijk goed geïnformeerd en correct. In tegenstelling tot wat ik in het verleden vernam uit AFF-kringen gaat het vandaag enkel om de feiten, zonder overdrijving, maar pure journalistieke waarheid. En ja, dat dwingt respect af. Wat ik eveneens kan waarderen is het feit dat de neerbuigende, sarcastische ondertoon van vroeger plaats gemaakt heeft voor een objectieve houding, die eerder probeert te begrijpen dan te veroordelen. Uiteindelijk treft men ook binnen de harde kern van Vlaams Belang mensen aan met een hart voor onze samenleving, die het beste voor hebben met hun medemens. Beter een idealist dan een egoïst, toch? (…)”

Over die “harde kern van Vlaams Belang” met “mensen met een hart voor onze samenleving, die het beste voor hebben met hun medemens” verschillen we ongetwijfeld van mening. ‘Beste bedoelingen’ kunnen ook leiden tot ongelukken. Maar we noteren dat sommigen aan de overkant van het politieke spectrum, ondanks verschillende politieke visies, de AFF-blog erkennen als “goed geïnformeerd en correct”, met “de feiten zonder overdrijving” en “een objectieve houding die (…) probeert te begrijpen”.

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (1)

AFF-betoging jaren tachtig.jpgIn het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (M HKA) is donderdag een tentoonstelling over De jaren tachtig geopend. “Het zijn de jaren van Margaret Thatcher en Ronald Reagan”, schrijft het M HKA, “(…) maar ook van Joy Division en The Beastie Boys. Van aids, de Bende van Nijvel, de CCC (Cellules Communistes Combattantes), de kernramp van Tsjernobyl, het Anti-Fascistisch Front, de tweede punkgeneratie, de No Future Generation. Het is het decennium van grote protestmarsen tegen de atoomraketten en de val van de Berlijnse Muur.” Het M HKA brengt kunstwerken uit die periode onder de aandacht, maar er wordt ook herinnerd aan maatschappelijke en politieke gebeurtenissen uit die jaren. In één kijkkast wordt teruggeblikt op de Vlaamse Militanten Orde (VMO) en de eerste activiteiten van Filip Dewinter (zijn vechtkunsten, zijn eerste boek), maar is er vooral aandacht voor de acties van het Anti-Fascistisch Front (AFF).

Het AFF is zeven jaar oud als de jaren tachtig beginnen. Het is in 1973 in Antwerpen opgericht in de slipstream van de solidariteitsacties met het Chileense volk dat zag hoe op 11 september 1973 de democratisch verkozen socialistische president Salvador Allende met een bloedige staatsgreep afgezet werd door de opperbevelhebber van het Chileense leger Augusto Pinochet. Een jaar later, op 4 november 1974, keuren een vijftigtal organisaties de beginselverklaring van het AFF goed. Er volgen meerdere betogingen en acties. De eerste betoging van het AFF in de jaren tachtig, en meteen ook de beruchtste betoging uit de geschiedenis van het AFF, is een betoging op 4 december 1982.

Het is een ‘blokkade’ voor een betoging van de Vlaamse Militanten Orde (VMO) die op 4 mei 1981 veroordeeld is als privémilitie wegens geweldplegingen, ontvoeringen, illegale samenkomsten, wapenbezit, aanslagen en vandalisme, maar in afwachting van een uitspraak in hoger beroep nog eens op straat komt. Het komt tot een gewelddadige confrontatie tussen AFF’ers en VMO’ers, en de rijkswacht die zwaar chargeerde op de AFF-betogers. De veroordeling van de VMO als privémilitie wordt in beroep bevestigd en hun leider Bert Eriksson verdwijnt voor een jaar in een gevangeniscel. Het is het einde van de VMO, maar intussen maakt het Vlaams Blok opgang.

Ontstaan als een verkiezingskartel tussen de Vlaams Nationale Partij (VNP) van Karel Dillen en de Vlaamse Volkspartij (VVP) van Lode Claes krijgt het Vlaams Blok met Karel Dillen in 1978 een eerste verkozene in het parlement. In 1982 zijn er gemeenteraadsverkiezingen en die bezorgen het Vlaams Blok in Antwerpen twee verkozenen: Eric Deleu en Piet Mulder. De eerste is langs moederskant van Turks-Armeense afkomt, de tweede is een genaturaliseerde Nederlander. Het Vlaams Blok is aanvankelijk vooral een Vlaams-nationalistische partij, vanaf 1984 gaat het de ‘vreemdelingenproblematiek’ bespelen. Bij de parlementsverkiezingen van 1985 blijft het bij Karel Dillen als enige VB-verkozene, maar een operatie verjonging wordt ingezet met Gerolf Annemans die Karel Dillen begin 1987 vervangt in de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

In 1987 worden de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) opgericht, met Filip Dewinter als eerste voorzitter. Bij de parlementsverkiezingen later datzelfde jaar lanceert het Vlaams Blok de slogan Eigen Volk Eerst!, en worden Gerolf Annemans en Flip Dewinter verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, en Karel Dillen in de Senaat. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 1988 haalt het Vlaams Blok in Antwerpen 17,7 % van de stemmen en stijgt het aantal VB-gemeenteraadsleden in Antwerpen van twee naar tien. Het Vlaams Blok dringt ook binnen in de gemeenteraadszalen van Brasschaat, Edegem, Gent, Lier, Lokeren, Mechelen, Mortsel, Schoten en Sint-Niklaas.

Paula D’Hondt wordt in 1989 aangesteld als ‘Koninklijk Commissaris voor het Migrantenbeleid’. Ze zal de eerstvolgende jaren talloze bezoeken brengen en overleg organiseren, en meer dan 3.000 bladzijden rapporten en beleidsaanbevelingen schrijven voor een beter samenleven met migranten. Aanbevelingen die later door toenmalig Het Belang van Limburg-journalist Patrick Martens samengevat werden in een boekje getiteld Het rapport dat niemand las. Filip Dewinter publiceert in 1989 zijn eerste boek: Eigen Volk Eerst, antwoord op het vreemdelingenprobleem. Bij de Europese Verkiezingen in 1989 wordt Karel Dillen nipt verkozen als Europees Parlementslid. Vervolg hieronder.

HET AFF IN HET MUSEUM VAN HEDENDAAGSE KUNST ANTWERPEN (2)

AFF-aankondiging van actie bij eerste gemeenteraad 1989.jpgWat vooraf ging. Tot en met 1985 richt het AFF regelmatig betogingen in met slogans als Fascisme, Racisme, Apartheid: Neen! en Voor de verdediging van de democratische en syndicale vrijheden. Naast betogingen zijn er ook politiek-culturele activiteiten zoals medewerking aan een benefiet voor de door extreemrechtse militanten in brand gestoken zaal King Kong, en activiteiten ter herinnering aan de Spaanse burgeroorlog. Het AFF is opgericht en vooral actief in Antwerpen, maar ook elders zijn er AFF-activiteiten (Genk, Gent…) en AFF-acties zoals in Lommel tegen de herdenking van de gesneuvelde SS’ers. Naast Bert Eriksson, intussen vrij na zijn jaar gevangenis als VMO-leider, duiken in Lommel ook Gerolf Annemans en Filip Dewinter op voor die SS-herdenking.

Als verklaring voor het stijgend succes van het Vlaams Blok in de jaren tachtig wordt “racisme als gevolg van de aanwezigheid van migranten” genoemd (zie: Marc Swyngedouw, Het Vlaams Blok in Antwerpen. Een analyse van de verkiezingsuitslagen sinds 1985, in: Hugo De Schampheleire, Yannis Thanassekos (red.), Extreem rechts in West-Europa). Het AFF stimuleert daarom de oprichting van ‘wijkkomitees tegen racisme’, en er wordt een ‘anti-racisme telefoon’ geïnstalleerd. Jeugdhuis De Waag houdt eenmaal per maand een Café Anti-Fascist open.

Bij de intrede van 10 Vlaams Blok-gemeenteraadsleden in het Antwerps stadhuis op 3 januari 1989 is er een ‘Geen racisten in de raad’-actie met 2.000 betogers op de Antwerpse Grote Markt. Krantenknipsels uit De Antwerpse Morgen getuigen ervan bij de tentoonstelling in het M HKA. De actie werd vooraf met een persmoment aan het Antwerps stadhuis aangekondigd (foto). Om de ‘Geen racisten in de raad’-actie te bekostigen, met naast een actie op de Grote Markt ook culturele activiteiten op een podium op de Handschoenmarkt en in het Fakkeltheater in de Hoogstraat, werden benefietactiviteiten voor het AFF opgezet door de culturele sector.

Naast foto’s van AFF-acties zijn in het M HKA ook de eerste nummers van AFF-Info te zien, het tijdschrift waarvan deze blog de opvolger is. Het eerste nummer van AFF-Info verschijnt op 19 december 1981 en bevat de beginselverklaring van het AFF en artikels over De arbeidersbeweging en de strijd tegen het fascisme, Uiterst rechts op de universiteitscampus, en een portret van VMO’er Werner Van Steen (op 44” met helm in beeld op deze video over de VMO & Co). In de volgende nummers in de jaren tachtig staat men onder andere stil bij een herdenking van de Vlaamse SS’er Ward Hermans, de film In naam van de Führer van Lydia Chagoll en Frans Buyens, een Rock tegen het fascisme-concert in Gent met onder andere Arbeid Adelt, Amnestie, een Vlaamse manie, vrouwen en fascisme, het revisionisme, een bomaanslag tegen een vakbondsgebouw in Antwerpen, Nieuw Rechts, extreemrechts in Griekenland, enzovoort.

Het AFF startte als een front van organisaties: van vakbondsafdelingen over culturele verenigingen tot homo-, jeugd- en andere verenigingen. Halverwege de jaren tachtig schakelde men over naar een front van mensen uit de organisaties voorheen lid van het AFF. Het maakt dat er sneller beslissingen kunnen genomen worden, terwijl de achterban in die organisaties evengoed gemobiliseerd wordt. Filmbeelden van de AFF-activiteiten uit de jaren tachtig hebben we niet teruggevonden, op beelden van één betoging in 1989 na – met als voornaamste spreker ABVV-voorzitter André Vanden Broucke, de Rudy De Leeuw van toen. Wél zijn meerdere filmbeelden van de jaren negentig teruggevonden. Het vervolg op de jaren tachtig wordt immers nog bijzonder heftig, waarbij nieuwe initiatieven tegen extreemrechts worden opgezet, maar dat is iets voor een volgende tentoonstelling.

 

De tentoonstelling De jaren tachtig, een decennium van extremen in het M HKA, Leuvenstraat 32 in Antwerpen, is te zien tot zondag 18 september (en niet slechts tot 9 augustus zoals aanvankelijk werd medegedeeld, en ook in M HKA-brochures staat). Zoals eerder al gemeld zijn er bij deze tentoonstelling ook zeventig tekeningen van GAL uit de jaren tachtig te zien. GAL die van het geboortekaartje voor zijn petekind Lotte in 1985 ook een affiche maakte voor verkoop ten voordele van het Anti-Fascistisch Front (AFF). De kijkkast met AFF-memorabilia staat in dezelfde ruimte als waar er met video’s en hoezen van langspeelplaten ook aandacht is voor de muziek van de jaren tachtig. Op de tweede verdieping van het M HKA is tezelfdertijd een tentoonstelling te zien over de rave-cultuur. Op de vijfde verdieping worden herinneringen opgehaald over de avant-garde scene in Antwerpen in de vroege jaren tachtig. Zolang deze tentoonstellingen lopen is het M HKA, door sponsoring vanwege Adidas, gratis toegankelijk op donderdag. ’s Maandags is het M HKA gesloten.

POLITIEK MOTIEF VOOR MOORD OP JO COX

“Dood aan de verraders, vrijheid voor Groot-Brittannië”, dat is wat Thomas Mair (52 j.) antwoordde toen een rechter gisterenmorgen om bevestiging van zijn naam vroeg. Thomas Mair is de man die donderdag Labour-parlementslid Jo Cox (41 j., foto) neerstak en vervolgens doodschoot. Volgens de Britse media werd Jo Cox minstens zeven keer gestoken en had ze drie kogels in haar lichaam, waarvan één in het hoofd.

De Vlaamse kranten vermelden wel, zoals wij gisteren deden, dat Thomas Mair handleidingen kocht om zelf wapens en explosieven te fabriceren, het nazihandboek Ich Kämpfe kocht en geabonneerd was op een Zuid-Afrikaans apartheidsmagazine. Maar verder zijn er vooral verhalen over wat een brave man Thomas Mair zou zijn.

In Het Laatste Nieuws bijvoorbeeld: “Volgens zijn broer (Scott Mair, nvdr.) had hij vroeger geestelijke problemen. ‘Hij is daar destijds voor behandeld, maar hij zou geen vlieg kwaad doen’, klinkt het. ‘Interesse voor politiek heeft hij al helemaal niet.’ Zijn buren kennen hem als een teruggetrokken man, die ofwel tuinperkjes onderhield of met zijn neus in de boeken zat.” Ook zijn halfbroer Duane St Louis werd erbij gehaald. Hij verzekerde aan De Morgen ook al dat Thomas Mair “geen vlieg kwaad zou doen”. En: “Hij heeft nooit iets laten blijken van zijn opvattingen over Groot-Brittannië, politiek of rassenkwesties. Ik heb zelf gemengd bloed, maar we konden goed met elkaar opschieten.”

Maar op de gewone vraag van de rechter gisterenmorgen om bevestiging dat hij wel degelijk Thomas Mair is, antwoordde de moordenaar van Jo Cox tot tweemaal toe: “Dood aan de verraders, vrijheid voor Groot-Brittannië”. Dat is niet normaal, dat is de extreemrechtse overtuiging boven alles zetten. Onderzoek zal nu moeten uitmaken hoe Thomas Mair zo geradicaliseerd is geraakt.

Zeker is dat het klimaat waarin de Brexit-discussie in Engeland gevoerd wordt, en de verharde taal en politieke zeden in het algemeen, niet tot terughoudendheid heeft aangespoord. Om Angela Merkel te citeren – ook al vervloekt door sommigen, en niet de minste in de Belgische politiek – “We moeten elkaar met respect bejegenen, ook als we verschillende politieke overtuigingen hebben. De opdrijving en radicalisering van het taalgebruik dragen niet bij tot een atmosfeer voor zo’n respect.” De Morgen-commentator Bart Eeckhout merkt op dat politici en media de grenzen van de discussie niet altijd goed bewaakt hebben. “Tegenstrevers zijn verward met vijanden. Een tegenstrever mag je tegenspreken, een vijand moet je uitschakelen. Is het dan echt zo vreemd dat ergens een gek die boodschap letterlijk opvat?”

Zelf zijn we er niet goed van dat uitgerekend zo’n goed mens een Gutmensch heet dat spottend in extreemrechtse kringen als Jo Cox het leven moet laten voor de extreemrechtse opvattingen. Beluister maar de getuigenis van Xavier Declercq die bij Oxfam in Brussel een collega was van Jo Cox vooraleer ze Labour-parlementslid werd.

De fundraising die vrienden van Jo Cox hebben opgezet, getuigt ook van de persoonlijkheid van Jo Cox. Het ingezamelde geld zal verdeeld worden over drie organisaties die volgens de familie het dichtst bij het hart van Jo Cox liggen: een vrijwilligersorganisatie om eenzaamheid bij mensen tegen te gaan, een ongewapende en neutrale hulporganisatie actief in Syrië, en onze collega’s van Hope not hate: enerzijds een antifascistische onderzoeksgroep, anderzijds een actiegroep die haat en extremisme in lokale gemeenschappen in Groot-Brittannië bestrijdt. Gisterenavond, tien minuten voor het online gaan van dit artikel, hadden op één dag al 18.000 mensen samen 670.000 euro geschonken aan Jo Cox’s Fund.

‘EIGEN VOLK EERST!’ LEIDT TOT MOORD

Volgens Ivan Ollevier is het laatste nieuws over de moord op Labour-parlementslid Jo Cox (foto 1) dat de politie “het extreemrechtse spoor heel ernstig neemt” (video). Het zal nogal niet. Het Amerikaanse Southern Poverty Law Center had vlug uitgevist dat Thomas Mair (foto 2) in 1999 bij het Amerikaanse neonazistische National Alliance een handleiding kocht met onder andere instructies hoe je een pistool maakt, en tijdschriften waarin uitgelegd wordt hoe je brandbommen kan maken.

De National Alliance heeft terzake een reputatie. De inmiddels overleden oprichter van de National Alliance, William Pierce, is een voormalige professor natuurkunde die racistische romans schreef. Zoals The Turner Diaries die Timothy McVeigh inspireerde tot een bomaanslag in 1995 in Oklahoma City waarbij 168 doden en 800 gewonden vielen. In die tijd, de jaren negentig van de vorige eeuw, was het geweld vanuit neonazigroepen veelal tegen de overheid gericht, terwijl men nu eerder focust op minderheidsgroepen. Volgens aankoopbewijzen kocht Thomas Mair bij de National Alliance ook Iche Kämphe, een geïllustreerd handboek voor NSDAP-leden uit 1942. The Daily Telegraph bracht op haar beurt uit dat Thomas Mair een van de eerste abonnees was van S.A. Patriot, een tijdschrift gepubliceerd door de Zuid-Afrikaanse pro-apartheidsgroep White Rhino Club.

Volgens getuigen van de moord zou Thomas Mair tegen Jo Cox, die voorstander was van het bij de Europese Unie blijven van Groot-Brittanië én een groot hart had voor migranten en vluchtelingen, “Britain First” of “Put Britain First” geroepen hebben voor hij Jo Cox neerstak en doodschoot. Volgens onze collega’s van Hope not Hate is Thomas Mair voor zover bekend geen lid van de extreemrechtse groep Britain First, een afsplitsing van de British National Party (BNP) die lange tijd geleid werd door Nick Griffin. Al wordt bij dat soort groepen lidmaatschappen niet of niet nauwkeurig bijgehouden, de “Britain First” of “Put Britain First” kan dus gewoon de Britse versie zijn van de kreet “Eigen Volk Eerst!”. Tot wat die ideologie leidt, weten we intussen.

Terwijl fatsoenlijke mensen in Engeland en daarbuiten diep verontwaardigd waren over de moord op Jo Cox had extreemrechts tot neonazistisch Engeland plezier in wat er gebeurd is en beloofde men nog meer van dat. Ook Nick Griffin, na de electorale afgang van de BNP uit de BNP gezet en nu actief bij de Alliance for Peace & Freedom (AFP), bakte het bruin. In een Facebookbericht vraagt Nick Griffin om ‘Uit de Europese Unie’ te stemmen en zich niet te laten leiden door de exploitatie van het establishment (van de moord op Jo Cox die actie voerde om bij de Europese Unie te blijven, nvdr.). Op een ogenblik dat rouw en medeleven, en verontwaardiging, bij de moord op Jo Cox gepast zijn, jammert Nick Griffin alleen over “de exploitatie” van het gebeuren.

Eén van de groupuscules bij de AFP, het Vlaanderen Identitair van Rob Verreycken, organiseerde gisterenavond in Brussel een meet and greet met de Griekse neonazi’s van Gouden Dageraad. Zou daar aan het begin van de avond één minuut stilte zijn gehouden voor de moord op Jo Cox? Wedden van niet?

GENT: DRIEDAAGSE VAN DE HUMANITEIT

De kunstwereld, het maatschappelijk middenveld én de burger ontmoeten elkaar drie dagen lang in Gent om vluchtelingen een menselijk gezicht te geven.

De Wereldvluchtelingendag wordt in Gent een creatieve driedaagse vanaf morgen, zondag 19 juni, tot en met dinsdag 21 juni 2016. De vzw Humain wil laten zien dat heel wat mensen in de samenleving wél solidair zijn met vluchtelingen. De organisatie ijvert samen met diverse middenveldorganisaties, burgers én de kunstwereld voor meer begrip voor hun situatie. Het centrale thema tijdens de driedaagse is dat vluchtelingen ook mensen zijn zoals u en ik.

Morgen, zondag 19 juni, organiseert De Centrale een benefietavond ten voordele van de Gentse vluchtelingenorganisaties. Nic Balthazar neemt de toeschouwer mee in het aangrijpend verhaal van Neeland. Zangeres Melike Tarhan brengt daarna samen met een aantal Vlaamse artiesten haar eerste Engelstalige project. De afsluiter is niemand minder dan de muziekgroep de HUMBLE EGO’s van acteur Michaël Pas. Start: 19.00 uur. Meer info.

Maandag 20 juni opent het SMAK uitzonderlijk en gratis de deuren vanaf 14 uur. Er zijn onder andere rondleidingen in verschillende talen door de tentoonstelling Invisible Beauty. Het boek Van hier tot daar, met tekeningen door vluchtelingen in België, verzameld door medewerkers van SMAK in verschillende opvangcentra, wordt voorgesteld. Blikvanger is de film Human met zeer aangrijpende getuigenissen van mensen die iemand hebben vermoord en daarvoor in de cel zitten, tot activisten die een betere wereld willen creëren. Meer info.

Dinsdag 21 juni is de Dag van het Humanisme, de langste dag van het jaar en tevens de dag van het licht. Dit wordt vanaf 18 uur gevierd in de Stadshal op het Emiel Braunplein in Gent. De waarden en idealen van het humanisme, die elke mens centraal stelt, worden dan wereldwijd gevierd. Op deze dag benadrukken we dat vluchtelingen mensen zijn, zoals u en ik, die onze samenleving verrijken.

Tijdens deze drie dagen zullen medewerkers van vzw Humain aanwezig zijn met een infostand. Je kan er terecht voor meer informatie rond de vluchtelingenkampen, het vrijwilligerswerk, de precaire woonsituaties in grootsteden… We roepen iedereen op om tijdens deze drie dagen zijn of haar solidariteit te tonen! Ga dus zeker eens langs!

 

Deze driedaagse is een samenwerking tussen: Het Geuzenhuis, Hand-in-Hand Gent , vzw Humain, Humanistisch Verbond Gent, de Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging Oost-Vlaanderen, het Huis van de Mens, Intercultureel Netwerk Gent, Vermeylenfonds, VLOS, Werkgroep Vluchtelingen, het Willemsfonds, De Centrale en het SMAK.

DE WEEK IN ZEVEN CITATEN (EN EENTJE EXTRA)

Vergeef het ons, maar soms twijfelen we toch aan het beoordelingsvermogen van Bart De Wever. Neem nu hoe hij deze week in Knack het Vlaamse krantenlandschap omschrijft: ”De Standaard is een slechte kopie van De Morgen geworden (rolt met de ogen). Of de Gazet van Antwerpen: als je die edito’s leest, ben je heel ver van de rechtse krant op Linkeroever.” Akkoord, Gazet van Antwerpen is niet meer de rechtse krant van weleer, maar een linkse krant is het toch ook niet. En De Standaard is helemaal geen slechte kopie van De Morgen. Eerder probeert De Morgen richting De Standaard te werken én artikels van Het Laatste Nieuws over te nemen (met artikels die niet ondertekend worden met de namen van bekende Het Laatste Nieuws-journalisten maar met hun initialen). Het geeft te denken over Bart De Wever als hij de pers zo verkrampt inschat.

“Het is nog te vroeg om de populistische leiders van vandaag te vergelijken met de bloedige dictators van een kleine eeuw geleden. Maar woorden hebben, zoals bekend, wel gevolgen. Een ding is zeker: onze huidige demagogen spelen in op dezelfde donkere sentimenten als hun voorgangers, en ze scheppen een klimaat waarin politiek geweld weer de heersende stroom zou kunnen worden.” Donald Trump, Vladimir Poetin, Geert Wilders… ze kunnen gemakkelijk aantonen dat ze geen fascisten zijn, maar ze hebben wel eenzelfde taalgebruik als vóór de fascisten aan de macht kwamen. (De Standaard, 11 juni 2016)

“We kunnen nog niet goed om met de snelheid en de vluchtigheid van informatie. Vroeger gebeurde er iets en kwamen we samen om te bespreken wat we zouden zeggen. Nu zit je er met de sociale media meteen middenin.” “Bij een aanslag staan we in realtime tussen het bloed. En de radicalisering van een Syriëstrijder gaat veel sneller dan die van een Oostfronter: zo’n Syriëstrijder is online, ziet filmpjes van wat de westerse media niet tonen – babylijkjes, afgehakte ledematen.” Christophe Busch (adjunct-directeur van Kazerne Dossin. Memoriaal, Museum en Documentatiecentrum over Holocaust en Mensenrechten, vanaf 1 juli directeur) en Herman Van Goethem (directeur van Kazerne Dossin. Memoriaal…, vanaf 1 oktober rector Universiteit Antwerpen) vullen elkaar aan. Herman Van Goethem nam als toekomstig rector deel aan een protestactie tegen Pegida. Herman Van Goethem: “Ik dacht meteen: best een bonte bende, dit. Naast mij stond er één die nog voor Cuba en de revolutie was – dat was wel érg belegen. Maar goed, we hebben toch mooi laten zien dat Pegida weerwerk krijgt.” (dS Weekblad, 11 juni 2016)

“Het is mijn betrachting noch bekommernis om alle betogers tevreden te stellen. Een deel van hen zal nooit tevreden zijn met deze regering.” Duidelijke taal van Jan Jambon (N-VA). (De Zondag, 11 juni 2016)

“Uit onderzoek blijkt dat de haat tegenover holebi’s prominenter aanwezig is bij moslims dan bij andere mensen. Dat moet bij naam genoemd worden. Maar alleen op voorwaarde dat we proberen om daar iets aan te doen. Als het er alleen om gaat om een bevolkingsgroep met de vinger te wijzen, heeft het geen zin. Dat doen we aan polarisering en dat leidt tot niets.” “We moeten de dialoog aangaan met die mensen. Ze mogen wat mij betreft hun bedenkingen hebben bij holebi’s. Maar daar houdt het ook op.” Marcia Poelman, voorzitter van het Roze Huis in Antwerpen, na de dodelijke raid in nachtclub Pulse in Orlando. (Gazet van Antwerpen, 12 juni 2016) (Illustratie hierboven: De dader van de aanslag in Orlando zou de holebi-dancing Pulse al meerdere malen tevoren bezocht hebben én er alcohol gedronken hebben, is hij dan wel een goede IS-aanhorige?)

“Als moslims, christenen, joden en andere godsdiensten wereldwijd nu eens moedig en zelfkritisch hun eigen leer tegen het licht zouden houden en zich zouden uitspreken over homoseksualiteit. Stel, op het onvoorstelbare af: tot een gezamenlijk standpunt komen over de gelijkwaardigheid van alle mensen. Dan konden terroristische organisaties hun wagentje tenminste niet meer vasthaken aan een godsdienstige leer.” Saskia De Coster betwijfelt of het een echte oplossing is, of het een dergelijk bloedbad zou vermijden, maar “het zou het geschifte mensen alvast moeilijker maken om een rechtvaardiging te vinden voor hun misdaden en het zou de verbondenheid die verwacht wordt van burgers van alle overtuigingen en geaardheden, alvast enorm vooruithelpen als onze godsdiensten eindelijk beginnen met het goede voorbeeld te geven, in plaats van zich enkel te distantiëren”. Maar helaas. In De Afspraak hadden rabbijn Aaron Malinski en imam Brahim Laytouss de grootste moeite om te antwoorden op de vraag ‘Wat als jouw zoon homo zou zijn?’. En dan had men nog de progressiefste rabbijn/imam uitgenodigd. (De Morgen, 14 juni 2016)

“Het begrip smart city: voor De Wever is dat een stad met een elektronisch loket, waar identiteitskaarten volautomatisch kunnen worden afgeleverd, dat soort snufjes. Voor mij is een smart city een stad waar de inwoners eerst mee bepalenwaar het naartoe gaat met hun straat, hun wijk, hun plein.” Volgens Benjamin Barber zou de wereld er beter aan toe zijn als die bestuurd wordt door burgemeesters, maar de Gentse burgemeester Daniël Termont (SP.A) illustreert dat die burgemeesters niet allen dezelfde visie hebben. In Gent zijn er geen militairen in het straatbeeld te zien, Bart De Wever zei al dat hij niet meer zonder kan. (Humo, 14 juni 2016)

“In dit land worden ook hamsters, ezels of koeien geboren. Wat voor betekenis heeft het om hier geboren te zijn. De échte vraag is: hoe leven die jonge mensen hier? De moslimmeisjes zoals Intisar verlangen naar houvast, liefde en geluk. Alleen botsen ze voortdurend op anderen die hen voorhouden dat ze aan bepaalde verwachtingen moeten voldoen als ze erbij willen horen. Ze moeten zich ‘volwaardig integreren’, maar wat is dat? Op school mogen ze geen hoofddoek dragen; thuis moet dat dan weer wel (…).” Montasser AlDe’emeh naar aanleiding van het boek Mijn verlossing van het kwaad. (De Morgen, 15 juni 2016)

“De PS heeft in Wallonië krachten ontketend die ze niet meer onder controle heeft. Tja, als je de doos van Pandora opent, en Raoul Hedebouw (PTB/PVDA) komt eruit, dan heb je een probleem. Die man krijg je er niet zomaar weer in.” Voor één keer zullen ze bij de PVDA graag instemmen met wat Bart De Wever zegt. (Knack, 15 juni 2016)